Publiek dagboek van Koene

"Kijk" roept ze, en ze wijst naar een dode vogel op straat.
Mijn dochter is 5 en een half. Ze is de grootste schat die dit leven me kan geven. Als ik in haar blauwe kijkers verdwaal, zie ik stukjes van mij en stukjes van haar mama. Stukjes die ik soms liever niet zie, maar ook stukjes waar ik trots op ben.
…

Ik ben in de war. Alles rond mij verandert zo snel en ik ben daar meestal niet klaar voor. Vrienden worden mensen die ik ken en omgekeerd. Ik weet niet wie ik hoe kan vertrouwen en nog minder in hoeverre ik mezelf kan laten gaan.
Ik heb schrik om de controle te verliezen, maar als ik er even bij stil sta, heb ik niets meer te controleren. Waarom is het zo moeilijk om je geluk terug te vinden? Ik besef wel dat hoe harder je zoekt, …

Zacht,...
Zo voelde haar huid....

Kijk, ik ben een grote jongen, en zoals the cure zingt: "Boys don't cry". Maar soms kan het toch eens het hart luchten. …

Ik mis haar zo,...

Na alles wat ik tot nu toe schreef, klinkt dit als een stevige tegenstelling, maar ik mis haar.
Correctie,... Ik mis iemand. Ik mis het om een arm om me heen te hebben. Ik mis iemand om tegen aan te kruipen in bed en om 's nachts als ik wakker word, naar te kijken en te luisteren. …

De maan staat er al en de zon wil nog niet wijken. Ik voel dat de dagen stilaan beginnen te lengen en de hoeveelheid zon langzaam maar zeker toeneemt.
Zou het leven dan toch nog iets moois in petto hebben? Ik ben in 2 maand tijd mijn 2 beste vriendinnen kwijt geraakt. De eerst had een relatie met me en dan met een ander en de tweede wou een relatie met me, maar vond het al even nodig om achter m'n rug te liggen modden. …

Soms lijkt het niet eerlijk. Je doet je uiterste best om je door het leven te wroeten - een leven waarvan men zegt dat je er maar één hebt en dat veel te kort zou zijn - en toch lijkt het allemaal niet genoeg. Je best doen is niet goed genoeg. Mensen om je heen,... ze komen en gaan en het lijkt alsof niemand is die hij zegt te zijn.
Voorspoed lijkt alleen te bestaan in Disney films en geluk een einde in een Andersen Sprookje. En toch …

Op de tonen van Absynthe Minded pak ik even mezelf bij mekaar.

Het weer is grauwgrijs getint en de dag vordert traag. En toch voel ik me op een of andere manier niet slecht. Misschien is het dat ik het gevoel kwijt ben van verloren te lopen in mezelf. Gisteren pas ben ik er toe gekomen de kerstboom op te ruimen. Ik weet het, en met het schaamrood op mijn wangen …

Zacht fluisterend dwarrelt de sneeuw neer. Het is koud buiten en terwijl de mensen binnen zich warm nestelen, wandel ik door de straten.
De sneeuw vormt een klein laagje op mijn kleren terwijl ik er dwars door loop. Achter mij, vullen mijn voetstappen langzaam maar zeker opnieuw met sneeuw, waardoor mijn langslopen maar van tijdelijke aard is. …

Het leven,...
Het gebeurt gewoon en wij zijn lijdend voorwerp. Maar wat als we af en toe eventjes in de toekomst konden kijken. Gewoon een kleine glimp om te zien of de beslissing die we vandaag maken een goede is? En dan heb ik het niet over het invullen van een lotto formulier, maar over levensveranderende beslissingen zoals de beslissing om een relatie te beginnen met iemand, of de beslissing voor een kind te …

De nachten zijn kort sinds enige tijd. Van de ene kant ongetwijfeld het resultaat van angst voor mijn eigen bed en vooral voor de herinneringen die eraan gekoppeld zijn, maar anderzijds ook om wille van schrik om na te denken. Ik wil niet stilstaan bij alles wat er gebeurd is. Ik wil hier niet langer mee geconfronteerd worden. Ik wil vooruit.
"If there was a God here, he would have raised a hand by now." …