Dagboek van anna.tina op 12 maart …

Waar ik voor vreesde is uiteindelijk toch gebeurd. Mijn grootmoeder is dinsdag gestorven. 94 is ze geworden, altijd in goede gezondheid en goed bij haar verstand geweest.
De laatste keer dat ik haar bezocht heb (in december 2008), was ze overgeplaatst naar een rusthuis. Ze zat er toen nog rustig en goedgeluimd bij. Ik ben blij dat ik toen nog een fijn gesprek met haar heb kunnen voeren en dat we mekaar gezegd hebben hoeveel we van mekaar houden en hoeveel we voor mekaar betekenen.
Nu is ze er niet meer en het doet immens pijn in mijn hart.
Was ik maar niet zo opgeslorpt door het werk de laatste maanden, dan had ik haar zeker nog enkele keren bezocht. Aan de andere kant ben ik blij dat ik een mooi beeld van haar in mijn herinneringen heb. Ik heb mijn grootvader aan moeders kant zien aftakelen door kanker. En dat heeft het beeld van een levenslustige, lieve zorgende man uit mijn herinnering verdrongen.
Nu is de cirkel rond. Mijn trauma voor de dood startte op negenjarige leeftijd met het overlijden van mijn grootvader aan vaders kant. Nu wordt mijn grootmoeder in hetzelfde graf bijgezet.
Ik mag er niet aan denken dat de volgende een van mijn ouders zal zijn.
Vandaag op het werk kon ik mijn tranen meerdere malen niet bedwingen, en eerlijk gezegd had ik daar ook geen zin in. Ik deel een kantoor met A., die stilletjes weggedoken achter zijn computerschermen meewarige blikken naar me wierp, maar niet wist hoe te reageren.
Waarom zou ik me sterk houden ? Onze Obersturmführerin N. zei me dinsdag al dat het misschien beter was om met een taxi naar huis te vertrekken, kwestie van mijn tranen niet op het openbaar vervoer tentoon te spreiden. What the hell ?! Mensen zijn blij, boos, moe, ... en soms verdrietig, so what ?
Een beetje cynisch natuurlijk, maar uiteindelijk heb ik dan toch na twee maanden overuren en weekends kloppen een dag vrij gehad dinsdag - dank u meelevende HR mensen, en fuck you Obersturmführerin. BlackBerry en telefoon uitgeschakeld, angstvallig uit de buurt gebleven van mijn computer en 's middags gewoon in mijn bed gekropen om twee uurtjes te slapen. Ongelofelijk hoe verdriet je energie weg vreet.
Ik kan moeilijk beschrijven waarom ik zo verdrietig ben. Ik heb natuurlijk ook tranen gelaten bij de begrafenissen van mijn andere grootouders en oom, maar eigenlijk nooit zo getreurd lijk nu.
Het idee dat ze er nu niet meer is, wie neemt het voor me op tegen mijn vader (haar zoon) als hij weer eens onredelijk is ? Wie vertelt me nu nog verhalen over 'den grooten Oorlog', de tijd dat mijn grootouders mekaar leerden kennen, waar paardentrams door Brussel reden en ze op de fiets het hele land doorkruisten om familie te bezoeken. Er komt nu een einde aan de grote familie bijeenkomsten met lekker eten (ze was zo'n goede kokin), drinken, gezellige babbels tot een gat in de nacht, wandelingen, etc. Ik probeer de herinneringen angstvallig vast te houden, maar ik weet dat ze met de tijd zullen vervagen.
Hopelijk gebeurt hetzelfde met mijn verdriet.