Dagboek van Koene op 18 januari …

De avond verliep zwaar, de nacht was bewogen en dat zette zich voort in de ochtend. Amber is gisteren al wenend in slaap gevallen. Ze had vragen bij alles wat er de laatste week gebeurd is en ik kon haar niet eens een degelijk antwoord geven. Ze weende omdat haar konijntje weg was en omdat Veerle lelijke dingen tegen haar gezegd had. Ze wou weten waarom Veerle die dingen gezegd had...
Zoals iedere nacht ga ik steeds even naar haar kijken voor ik zelf tussen de lakens kruip. Ze was terug (of nog steeds) wakker. Haar ogen waren rood en haar kussen nat. Uiteindelijk heb ik haar maar bij mij in bed genomen. Misschien niet het beste voor haar, maar wel voor ons beiden op dat moment. Ik heb haar gewoon bij me genomen en voelde haar langzaamaan ontspannen en in slaap vallen. 's Morgens was ze er ook weer vroeg bij. En het eerste wat er kwam, waren vragen en tranen. Het beloofd een zware week te worden. Maar ondanks alles zijn we beiden op tijd geraakt waar we moesten zijn al liet ze me merken dat ze er echt geen zin in had vandaag. Aan de schoolpoort was het een hartverscheurend afscheid. Ik hoop dat ze heelhuids door de dag komt en ik hoop voor mij hetzelfde.

K.