Dagboekmelding van flower1981

Vandaag weer opgestaan mijn jongste dochter eten gegeven , voelde me bang wat als ik weer of wat als ik nog het niet aankan ? Heb ik de verkeerde beslissing genomen om terug naar huis te komen , naar het alles behalve vrije wereldje waarin ik zit elke dag keer op keer , waar ik zelf voor gekozen heb maar niet had verwacht dat het zo verstikkend ging zijn ..Genieten is het wel van mijn kinderen maar hoe komt het dat het me allemaal zo beangstigd  is nu .....Gaat het de goede kant op heeft de terapie al wat geholpen om de spoken uit mijn verleden te halen en er met te dealen !? Heb ik terug genoeg zelfvertrouwen als moeder om het aan te kunnen met mijn vier schatjes ondanks ik zelf nooit gekend heb ....Zoveel vragen ..maar zelden een antwoord dat vlak voor je neus ligt ...voortdurend die strijd , die zoektocht naar het gemis diep van binnenin...Een vrouw die voor de buitenwereld schijnbaar mooi en lief is , maar haar vanbinnen leeg voelt , leeg van al de strijd die ze al gevoerd heeft in haar jonge prille leven ...maar ze weten het niet hoe het is om die strijd elke dag aan te gaan ...Bang om vergeten te worden , bang om dat toe te geven , bang om het nog eens te uiten omdat de partner het niet meer leuk vind wat enorm begrijpelijk is ...maar ben ik op weg naar die eerste babystapjes ? zal het me lukken mm dat wel maar de angst voor de duur van het gevecht word me soms een beetje te overweldigend.Ik wil terug die stralende vrouw zijn die kan genieten zonder bang te zijn van vertrouwen te hebben in mensen ,partner .....
Als ik mijn jongste dochter zie , wat een schatje zeg , hoe mooi en puur een kind kan zijn is gewoonweg geweldig , als ik recht in haar oogjes kijk zie ik precies in mijn eigen ziel binnen echt gek maar ook beangstigend want het is ook een stuk van jezelf natuurlijk maar wie ben ik ?? .....