Dagboek van Koene op 27 januari …

"They call me the wild rose..."
Nick Cave en de bevallige Kylie klinken door de boxen, maar de muziek is me iets te melancholisch. De dagen lijken al wat minder in mekaar over te vloeien en al weet ik dat alle "ups" die ik nu heb gevolgd worden door loeiharde "downs", toch lijken de "downs" korter en de "ups" overtuigender te worden. Ik probeer mezelf iedere ochtend voor te houden dat het leven me toelacht. Iedereen blijft me maar zeggen dat ik er goed aan gedaan heb en dat 'eens overspelig, altijd overspelig' echt wel een waarheid als een koe is. Maar vanbinnen voel ik nog altijd een verlies en vervloek ik nog steeds de liefde die ik voor haar voel. Soms is de kloof tussen rationeel en emotioneel zo immens groot en soms lijkt die bijna onbestaande; als een kleine barst in de vloer aan je voeten.
Deze week is een goede week tot nu toe. Niet zoals de vorige. Ik leef stilaan weer op. Het is ook fijn om af en toe te horen te krijgen dat de mensen vinden dat je er weer goed uit begint te zien. Ik heb me nooit gerealiseerd dat dit alles zo aan me te zien was. Je doet dan je uiterste best om een masker te dragen als er volk in de buurt is en om je emoties onder controle te hebben, maar toch ...
En zo begint de zoektocht naar nieuwe dromen. Naar vernieuwd vertrouwen in mensen. Naar nieuwe hoop en een nieuwe toekomst... Ik heb er maar stapschoenen en een warme jas voor aangetrokken. Vastbesloten om me nooit meer op een dergelijke manier te laten behandelen, maar met een verdomd klein hartje de wereld in stappend. Ik kan/mag niet meer terugkijken, maar moet vooruit kijken. vooruit gaan....
Het gevoel blijft,... het gevoel slijt,... maar niets ter wereld kan me verderhelpen zolang ik blijf mijmeren en blijf zoeken naar het wie, wat en waarom. Ik hoop alleen dat ik op mijn zoektocht iemand tegen kom die me bij de hand neemt en met me mee wil wandelen.

Laatst gewijzigd op 27 januari 2010 - 18:47