Dagboekmelding van Koene

Iedereen kent wel het gevoel van vlinders in de buik en het zweverige gevoel waarmee je door het leven gaat wanneer je verliefd bent. Het rare is,... Verliefd zijn is volgens mij zoiets als high worden. Je voelt een roes en je voelt je goed. Stilaan echter wen je eraan. Bij sommige mensen duurt het goede gevoel lang, bij anderen gaat het sneller over, maar na "verliefd zijn" komt langzaam maar zeker "dagelijkse sleur". Niet dat je je dan niet meer goed voelt, maar de kriebels zijn weg. Het heerlijke gevoel dat zich meester van je maakt wanneer je aan haar/hem denkt. En niet bij iedere kus tintelt het van je tenen tot je neus. Stilaan raak je gewend aan het gevoel. Maar het is niet dat het gevoel echt weg gaat. Het is echt wennen. En het is net dat blijvend gevoel waaraan je went dat het zo moeilijk maakt om afscheid te nemen van iemand waar je van houdt. Die iemand blijft je drugs tot op het moment dat die verdwijnt en dan is het tegen beter weten in ontwennen. Alsof je af moet kicken. Je voelt je slecht, je kan niet meer alleen zijn, je vindt jezelf niet meer en het lijkt alsof niets het nog waard is om voor te vechten. Net zoals "verliefd zijn" zijn tijd heeft, heeft het ontwenningsproces ook zijn tijd nodig. En dat proces neemt tijd in beslag en is een hard en pijnlijk proces.
De vraag blijft,... Kan je daaraan wennen? Kan het zijn dat dat gevoel je op een bepaald moment teveel wordt en dat je niet meer weet waar kruipen met je emoties. Of went het echt wel?

Liefde is iets raar. Ik probeer eraan te wennen dat het voor iedereen iets anders betekent en dat niet iedereen er dezelfde waarden op nahoudt. Ik probeer te wennen aan de gedachte dat er mensen zijn die zonder schroom kunnen spelen met andermans gevoel. Mensen die zich zonder meer kunnen omdraaien en afscheid nemen van een jarenlange relatie.
In mijn zoektocht naar "wat is overspel" ben ik verschillende definities tegengekomen. Maar alles hangt af van persoonlijke gevoelens.
Een eerste definitie ging als volgt: "Dat wat jij niet graag hebt dat je partner doet, moet je ook niet doen". Op zich een mooie definitie, maar daar spelen de waarden weer heel hard in mee. Niet iedereen heeft dezelfde grenzen.
Een tweede definitie ging: "Dat wat je partner niet wil dat je doet, doe je niet". Daar blijft de vraag in hoeverre je je partners gevoelens kan en wil volgen en in hoeverre je haar/hem daarin wil volgen.
De mooiste en meest complete volgens mij ging als volgt: "Dat wat je niet doet waar je partner bij is". Dat lijkt me inderdaad een vrij logische omschrijving. Maar ook daar weer,... Niet iedereen heeft evenveel respect voor zijn/haar partner.
En last but not least zit ik met het volgende: "Kan je je partner vragen om dingen te laten omdat jij ze persoonlijk niet graag hebt?" Ik zit eigenlijk al met de vraag of je in een relatie zoiets al moet vragen. is het niet logisch dat je in een relatie zonder meer rekening houdt met wat je partner wil en voelt? En als er dan toch nog onduidelijkheid bestaat, kan/mag je dan vragen om dingen te laten vallen aan je partner? Moet je in een relatie dergelijke vrijheden aan de ander gunnen waarbij je het zelf pijnlijk moeilijk hebt? Of is dat allemaal louter gebaseerd op persoonlijke waarden en vertrouwen? Er bestaat geen boek "relaties voor dummies" maar er zijn zoveel mensen die pijnlijk achterblijven in een relatie. Mensen die domme dingen doen achteraf en mensen die zich gewoon kunnen omdraaien alsof er niets aan het handje is... Misschien moet ik me gewoon neerleggen bij het feit dat ik er anders over denk als een ander en dat het leven uit een grote rij consensussen bestaat.
Ik hou mijn hart vast voor het moment dat ik opnieuw verliefd word. Ik heb schrik. Maar wil wel met geheven hoofd het leven door en betwijfel of ik dat alleen kan.