Dagboek van Koene op 1 februari …

"Here I go again on my own. Going down the only road I've ever known."

Ik ben nog steeds op zoek. Op zoek naar de mooie momenten die terug zouden moeten komen. En ik weet dat ik me er niets van moet aantrekken, maar ik haat het te weten dat zij, na alles wat ze gedaan heeft het leven "mooi" vindt en tot over haar oren verliefd is, terwijl ik met de angst en de pijn achterblijf. Ja, ik weet het, ik ben al weer aan't zagen. Maar momenteel kan ik me er nog steeds niet over zetten. Hoe lang blijft de pijn? Wanneer kan ik terug liefhebben? Wanneer kan ik terug vertrouwen? En als ik terug liefheb, wanneer is het liefhebben echt "houden van" en niet een "vervanging van"?

Zacht loop ik door de sneeuw. Hoe heerlijk ik het kraken ervan onder mijn voeten ook vind, momenteel kan ik er niet van genieten. mocht ik kunnen lopen zonder sporen na te laten, zou ik het zeker doen. Ik ben wat onzeker. Het park ligt er verlaten bij. Hier en daar zakt er een pak sneeuw van een boom en doet me met een doffe plof opschrikken, maar verder is het er muisstil. Het waait niet eens.
Als ik stil sta, valt het me op dat mijn adem wolkjes vormt voor dat hij in het niets verdwijnt. Een kleine grijns ontsnapt me. Eigenlijk is het raar hoe de sneeuw als een overmatig donsdeken over het landschap kan liggen. Alle kleur verdwijnt. Alles,... behalve haar gezicht dat gegraveerd blijft op mijn netvlies.
Het is te koud om te huilen. Het is te koud om eigenlijk hier te zijn, maar ik kan moest gewoon even weg van alles. Zou een traan die ik nu laat, bevriezen voor ze een stille dood sterft? Mijn gedachten gaan op de loop en nemen mij mee. Alleen lijk ik er gewoon achterna te hollen terwijl ik diegene zou moeten zijn die ze in de hand heeft. Ik vertrouw mensen niet meer besef ik. Dat kwetst mensen en dat maakt het mij zo goed als onmogelijk om een "normale" vriendschap op te bouwen, laat staan een relatie. Misschien ben ik gewoon hopeloos op zoek naar mezelf. Ik ben zo ontgoocheld in de mensen om me heen en ik lijk me te weinig te beseffen dat ze er wel voor me proberen te zijn. Is dat het effect dat ontrouw teweeg brengt? Een panische angst om opnieuw gekwetst te worden? Een schrikreactie bij iedereen die me emotioneel raakt? Waarom is "houden van" zo anders voor iedereen? Waarom is "vertrouwen" zo breekbaar en waarom is het zo moeilijk om dat terug op te bouwen terwijl het zo eenvoudig kapot te maken is?
Achter mij vult de sneeuw langzaam mijn voetsporen. Het sneeuwt niet hard, maar genoeg om mijn pad te wissen. Stiekem hoop ik dat het dat ook kan doen met mijn herinneringen. Leg er maar een dikke laag sneeuw over en dat het nooit meer dooit. Hoe lang zou het trouwens duren voor ik, als ik nu in de sneeuw voorover val, volledig bevroren ben? Maar ik ben niet hopeloos. Ik ben wanhopig op zoek naar de zon. Maar ik en niet hopeloos. Ik weet dat er lichtpuntjes zijn in m'n leven. Ik weet dat er zaken zijn die de moeite waard zijn om voor te vechten. Ik weet zelfs dat ze mensen zijn die momenteel voor mij vechten, al komt het niet altijd zo over. En ik besef dat ik niet de meest makkelijke ben. Ik kijk lang niet meer zo vaak achterom als dat ik eerst deed. En ik heb intussen geleerd om op mijn eigen benen te staan. Ik voel me als een klein kind dat leert lopen. Wankele stapjes en steeds opnieuw vallen, maar ik ben er van overtuigd dat ik opnieuw ga kunnen lopen. Ik hoop alleen dat de mensen rond me de moed hebben om met steeds opnieuw recht te helpen als het moeilijk gaat.

Laatst gewijzigd op 1 februari 2010 - 12:04