another day in paradise
door Koene  11 februari 2010 - 16:09 |
Zacht fluisterend dwarrelt de sneeuw neer. Het is koud buiten en terwijl de mensen binnen zich warm nestelen, wandel ik door de straten.
De sneeuw vormt een klein laagje op mijn kleren terwijl ik er dwars door loop. Achter mij, vullen mijn voetstappen langzaam maar zeker opnieuw met sneeuw, waardoor mijn langslopen maar van tijdelijke aard is.
De Winter is in het land. Heerlijk. Voor mij mag het altijd sneeuwen als het koud is. Ik sta wel wat vroeger op om door het verkeer te trekken en ik ga wel wat later slapen om me in de sneeuw te rollen. De koude deert me niet. Het tintelt op het pijnlijke af en doet vingers en tenen branden, maar het is overheerlijk om na een lange dag koude in de zetel te kruipen met een dekentje en een kop warme soep terwijl je ledematen langzaam maar zeker hun gevoel terugvinden.
Dit even ter zijde. Ik wil niet altijd klagen en zeuren over alles wat er mis zit in het leven. Ik besef van mezelf dat ik vaker naar een dagboek teruggrijp als het slecht gaat. Ik denk dat dat ergens wel normaal is.
En toch,.. toch wil ik niet dat dit enkel een klaagmuur wordt. Dat dit enkel een uitlaatklep wordt.
Ik doe mijn best om positief te zijn. Om andere mensen hun problemen en miserie te zien en te beseffen dat ik lang niet de enige ben met problemen en dat ik lang niet het ergste meemaak. Maar ieder zijn pijn is het ergste wat er kan gebeuren.
De sneeuw vormt een klein laagje op mijn kleren terwijl ik er dwars door loop. Achter mij, vullen mijn voetstappen langzaam maar zeker opnieuw met sneeuw, waardoor mijn langslopen maar van tijdelijke aard is.
De Winter is in het land. Heerlijk. Voor mij mag het altijd sneeuwen als het koud is. Ik sta wel wat vroeger op om door het verkeer te trekken en ik ga wel wat later slapen om me in de sneeuw te rollen. De koude deert me niet. Het tintelt op het pijnlijke af en doet vingers en tenen branden, maar het is overheerlijk om na een lange dag koude in de zetel te kruipen met een dekentje en een kop warme soep terwijl je ledematen langzaam maar zeker hun gevoel terugvinden.
Dit even ter zijde. Ik wil niet altijd klagen en zeuren over alles wat er mis zit in het leven. Ik besef van mezelf dat ik vaker naar een dagboek teruggrijp als het slecht gaat. Ik denk dat dat ergens wel normaal is.
En toch,.. toch wil ik niet dat dit enkel een klaagmuur wordt. Dat dit enkel een uitlaatklep wordt.
Ik doe mijn best om positief te zijn. Om andere mensen hun problemen en miserie te zien en te beseffen dat ik lang niet de enige ben met problemen en dat ik lang niet het ergste meemaak. Maar ieder zijn pijn is het ergste wat er kan gebeuren.