Na een jaartje samenwonen...
door Jolien06  20 februari 2010 - 11:27 |
... is het tijd om eens een balans op te maken, vind ik!
We wonen een jaar echt samen en het is al vanalles geweest: druk met ons 5 kids, heerlijk rustig als ze bij onze partners zijn, een grote rommel en een oase van rust.
Het enige dat ons blijft spoken zijn onze ex-en, he. En grappige is dat we het zien van de ander zijn ex maar niet of niet genoeg van onze eigen ex
Hij vindt dat ik niet zoveel moet toegeven aan de vader van mijn dochter en ik ben dezelfde mening aangedaan over zijn ex. typisch! Maar al bij al komen we er wel gezien onze complexe structuur van gezin.
Afgelopen week een paar dagen in de Ardennen gezeten. Stenen uit de grond heeft het daar gevroren! En de enige 2 lange broeken die zijn ex had meegegeven waren zomerbroekjes, dunne katoenen broekjes. Kan je dat nu begrijpen? Gelukkig had ik nog een jeans van mijn dochter die voor haar niet goed paste. Die is dus nu van zijn dochtertje Anders lag ze toch maar te verstoffen in de kast, he.
Maar zo'n dingen komen we dus constant tegen, he. Geen ondergoed of geen sokken, versleten kleren die je zelfs niet meer mee zou geven aan spullenhulp en kleren die te klein zijn. Het mooiste voorbeeld was afgelopen kerst. Ik deed die sporttas open en er zaten niks anders dan oude versleten kleren in... Mijn vriend begon te wenen van frusratie. Iedere maand hoesten we een mooie alimentatie-som op om die kinderen in nieuwe kleren te steken. De schoolrekeningen van zijn zoontje worden daarbovenop nog eens door ons betaald, net als zijn vrijetijdbesteding zoals voetballidgeld en -kampen. EN toch met kerst zat er niks deftigs tussen, in heel die zak niet. Wij hebben op het einde van de maand zeker geen overschot. In tegendeel zelfs, ihet afgelopen jaar zien we onze spaarrekeningen slinken... Maar onze kids komen niks te kort, hoor.
Zo, effe de frustratie eraf, zie. En dan gaan we weer verder. Want als je het grote geheel ziet, ben ik echt wel gelukkig!
Daarnet een sms gekregen van zijn ex, zenne... Nadat we terug waren van de Ardennen op maandagavond, kregen we ineens het verwijt dat we de jongste haar schoenen niet mee hadden gegeven. We hadden er allebei geen idee van wat we er mee hadden aangevangen. We dachten zelfs dat we de schoenen hadden achtergelaten in de Ardennen! Maar nu bleken die schoenen onderaan in de zak met de was te zitten... Ik wil niet moeilijk doen, zenne, maar dat wilt dus zeggen dat L die zakken met de was zelfs nog niet eens had uitgeladen??? We zijn zaterdag en die kids zijn daar al sinds maandagavond?! Echt onvoorstelbaar... En weer heb ik de helft van de kleren in de was kunnen smijten. Broeken, kleedjes, t-shirts en truien met vlekken. Pas op, geen grote vlekken, hoor, maar zo kan je die kids toch niet buiten laten lopen?
Laatst gewijzigd op 20 februari 2010 - 20:20
We wonen een jaar echt samen en het is al vanalles geweest: druk met ons 5 kids, heerlijk rustig als ze bij onze partners zijn, een grote rommel en een oase van rust.
Het enige dat ons blijft spoken zijn onze ex-en, he. En grappige is dat we het zien van de ander zijn ex maar niet of niet genoeg van onze eigen ex
Hij vindt dat ik niet zoveel moet toegeven aan de vader van mijn dochter en ik ben dezelfde mening aangedaan over zijn ex. typisch! Maar al bij al komen we er wel gezien onze complexe structuur van gezin.
Afgelopen week een paar dagen in de Ardennen gezeten. Stenen uit de grond heeft het daar gevroren! En de enige 2 lange broeken die zijn ex had meegegeven waren zomerbroekjes, dunne katoenen broekjes. Kan je dat nu begrijpen? Gelukkig had ik nog een jeans van mijn dochter die voor haar niet goed paste. Die is dus nu van zijn dochtertje
Anders lag ze toch maar te verstoffen in de kast, he.Maar zo'n dingen komen we dus constant tegen, he. Geen ondergoed of geen sokken, versleten kleren die je zelfs niet meer mee zou geven aan spullenhulp en kleren die te klein zijn. Het mooiste voorbeeld was afgelopen kerst. Ik deed die sporttas open en er zaten niks anders dan oude versleten kleren in... Mijn vriend begon te wenen van frusratie. Iedere maand hoesten we een mooie alimentatie-som op om die kinderen in nieuwe kleren te steken. De schoolrekeningen van zijn zoontje worden daarbovenop nog eens door ons betaald, net als zijn vrijetijdbesteding zoals voetballidgeld en -kampen. EN toch met kerst zat er niks deftigs tussen, in heel die zak niet. Wij hebben op het einde van de maand zeker geen overschot. In tegendeel zelfs, ihet afgelopen jaar zien we onze spaarrekeningen slinken... Maar onze kids komen niks te kort, hoor.
Zo, effe de frustratie eraf, zie. En dan gaan we weer verder. Want als je het grote geheel ziet, ben ik echt wel gelukkig!
Daarnet een sms gekregen van zijn ex, zenne... Nadat we terug waren van de Ardennen op maandagavond, kregen we ineens het verwijt dat we de jongste haar schoenen niet mee hadden gegeven. We hadden er allebei geen idee van wat we er mee hadden aangevangen. We dachten zelfs dat we de schoenen hadden achtergelaten in de Ardennen! Maar nu bleken die schoenen onderaan in de zak met de was te zitten... Ik wil niet moeilijk doen, zenne, maar dat wilt dus zeggen dat L die zakken met de was zelfs nog niet eens had uitgeladen??? We zijn zaterdag en die kids zijn daar al sinds maandagavond?! Echt onvoorstelbaar... En weer heb ik de helft van de kleren in de was kunnen smijten. Broeken, kleedjes, t-shirts en truien met vlekken. Pas op, geen grote vlekken, hoor, maar zo kan je die kids toch niet buiten laten lopen?
Laatst gewijzigd op 20 februari 2010 - 20:20