Dagboekmelding van bella

Ik voel me veraden.
Hoe kon ze, zo mijn dagboek aan de politie laten lezen en het te laten vertalen aan haar.

Zo blood voelde ik me toen als een nieuw geboren baby dat net uit haar moeders buik uit komt.
Zo leeg voelde ik me als een vuilbak dat niemand ooit heeft gebruikt.

Ik schaam me voor mijn privé leven dat is geschonden. Ik durfde niet meer op straat te komen wetent dat er mensen zijn die mijn geheimen hebben ontdenkt.
Ik zal nooit zoiets doen in mijn leven, hoe erg de situatie ook is. Ik zal nooit iemands geheim scheinden of iemands privé boeken onthullen!

Siends dan was mijn liefde weg voor haar.
Siends dan was mijn vertrouwenheid weg aan haar.
Ik weet zij is mijn moeder en ik moet haar respecteren eender wat, maar respect is geven en nemen. Hoe zou jij je voelen moest er zoiets gebeuren bij u? Hoe zou je reageren om dat situatie? Hoe gaat je standpunt vanaf nu zijn?

Ik voelde me verloren en had heel veel angst om te schrijven. Angst om nog eens je geheimen te laten ontdenken. Angst om geen geheimen meer te hebben voor jezelf! Zo verstrooid, maar gelukkig dat ik nu het dagboek van het internet heb ontdenkt.

Soms wil ik het haar vergeven, maar het is moeilijk.