Dagboek van haralito op 22 december …

Hallo, daar ben ik weer en deze keer met ietsjes meer tijd zodat ik een iets langer verhaaltje dan vorige keer kan vertellen.

Ik zal eerst nog ff vertellen wat erbij de foto´s hoort die jullie waarschijnlijk allemaal al hebben gezien. Dit was een wandeling vanuit Bariloche. Micheal, een Amerikaan die een outdoor bedrijf in Italie heeft, wilde dezelfde tocht gaan lopen en dus besloten we samen te gaan lopen. We wilden een vijfdaagse tocht gaan maken, maar de derde dag moet je over een hoge pas en daarna een tijd over een lange smalle richel. Het weer was niet al te best en er licht nog er veel sneeuw, dus de enige manier om die dag te doen is met steigijzers en een ijshouweel en ook nog onder begeleiding van een gids. We hebben alletwee nietr het materiaal en dus besloten we maar de 3 daagse tocht te lopen.
Bus genomen naar het begin van de wandeltocht. En we begonnne vol goede moed. Micheal heeft al veel gelopen en ik vertrouwde op zijn ervaring. Na een half uurtje lopen begon ik te twijfelen of dit wel de goede weg was want het leek op de kaart toch heel anders. Maar hij wist het zeker dit was goed, de kaart was slecht. Na nog wat twijfelen toch maar verder gelopen en we kwamen een paar anderen tegen die hetzelfde gingen lopen. Dit was dus de goede weg.
Na anderhalf uur steil omhoog lopen, een lekkere kuitenbijter, werd mijn twijfel bevestigd door een local die omhoog kwam rijden met een scooter. We moesten weer naar beneden naar het begin en dan de goede weg nemen. Wij dus weer naar beneden. Twee uur nadat we waren begonnen liepen we op het goede pad en konden we beginnen. Na twee uur lopen zonder veel klimmen moesten we dus weer erg steil omhoog en deze keer ging het stukken moeilijker dan de eerste keer. Na een vermoeiende tocht van ruim 4 uur waren we eindelijk in de eerste refugio. Dat was goed nieuws. Het slechte nieuws was dat de pizza´s op waren. (de refugio´s op deze tocht zijn bewoond en deze staat bekend om de ovenheerlijke pizza´s die ze zelf maken). We moesten dus toch onze eigen pasta maar gaan nuttigen, terwijl we de laatste pizza, die werd veroberd door een stel Fransozen, konden ruiken.
Na wat wijn was het goed slapen en de volgende morgen weer vroeg op voor het ontbijt. We hadden eeen lange dag te gaan met twee beklimmingen en twee lange afdalingen en een vlak stuk in het midden (zie foto´s). De eerste beklimming was vlak achter de refugio en ging grotendeels door de sneeuw om het laatste stuk met handen en voeten te moeten klimmen om op de pas te komen. Na een lange moeizame afdaling over los puin volgde een anderhalf uur lopen in de vlakte. Het pad slingerde een beetje in en uit het bos en een riviertje meanderde rustig naast ons door de vallei. Daarna volgde een redelijke klim naar bijna 2000 meter. Ook hier lag er op de laatste paar honderd meter nog steeds sneeuw. Het rottige was dat het, toen we door het bos liepen, was gaan regenen. En boven op de pas werd de regen sneeuw. Dit was wel ff afzien. In een doorweekte broek en zonder handschoenen op 2000 meter in de sneeuw. We konden vanaf de pas ook de derde dag zien en toen werd wel duidelijk dat dat inderdaad niet te doen was voor ons zonder materiaal. In de refugio maakten ze snel een extra haard aan toen wij verkleumd binnen kwamen. Na weer een lekkere eigen gemaakte pasta maaltijd weer lekker geslapen.
De derde dag was alleen maar naar beneden, door de vallei. Dit was een stuk makkelijker, zonder steile stukken. Soms een moeilijke overgang over de rivier, maar we hebben onze schoenen droog gehouden. Om 15.30 waren we aan het einde van het pad en een local was natuurlijk zo slim geweest om daar een kleine cafetaria neer te zetten naast zijn paardenstallen. Hij regelde een taxibusje voor ons en onder het wachten smaakte het bier uitstekend.