Dagboek van Leen op 24 februari …

Eindelijk, we zijn gestart. Vandaag is het wat later, mijn man was ook vroeg op. Dus moet ik wachten tot hij eens de deur uit is, probeer hem dan naar de winkel te sturen of zo. Moest het gebeuren dat ik opeens stop met schrijven dan is het omdat hij onverwacht binnen komt. Hij zou het niet kunnen begrijpen dat ik behoefte heb om met iemand te kunnen corresponderen. Ik zie echt uit naar onze gesprekken het maakt mijn dag aangenamer. Gisteravond ben ik naar een bijeenkomst geweest in verband met verkoop van juwelen, een vrouwenonderonsje dus. Toen ik thuiskwam was de sfeer terug verziekt, was alleen geweest met zijn zoon en ik kon zo voelen dat er weer van alles was gebeurd achter mijn rug. Zal zijn vader terug goed bewerkt hebben tijdens mijn afwezigheid, ze doen maar, ik wacht af. Ondertussen is er deze morgen terug een rekening toegekomen van een gerechtsdeurwaarder, we zullen eens zien wie aan het langste koordje zal trekken. Ik probeer wat meer aan mijn eigen te denken en af en toe eens de deur uit te gaan zoals gisteren avond. Kan er toch niet konstant mijn bed bij maken he OEI DAAR IS HIJ