Dagboek van dreamer op 27 november …

Verlegen?

Hoe komt dat toch. Dat je altijd als je met iemand praat, en het valt stil, niet weet waar je het dan over moet gaan hebben. Alsof je hoofd ineens geleegd wordt, en je hersens geen impulsen van buitenaf meer ontvangen. Je zoekt dingen om je heen, om een opmerking over te maken, maar dan lijkt de wereld ineens zo leeg en saai. Ja, en wat dan? Wachten tot de ander iets zegt?

Waarom moeten we eigenlijk zo nodig praten? Kunnen we niet gewoon stil zijn en onze ogen laten spreken. Want daar zijn ze heel goed in. Ze zeggen meer dan je denkt. Eigenlijk hebben we geen woorden nodig om te zeggen hoe we ons voelen. Je ziet het meestal wel. Als iemand een beetje lusteloos voor zich uit staart, weet je wel dat diegene waarschijnlijk niet zo goed heeft geslapen en dus erg vermoeid is. En sta je rechtop en kijk je zelfverzekerd uit je ogen, dan voel je je meer dan gelukkig. Toch vragen mensen altijd nog, hoe het met je gaat. Doen ze dat dan, omdat ze écht willen weten hoe het met je is, of zoeken ze bevestiging voor hun constatering. Meestal is het ook gewoon om een gesprek aan de gang te krijgen. Het antwoordt is echter meestal ''goed.'' Want we zitten natuurlijk niet te wachten op een zwaar gesprek, op een moment dat we ons al beroerd voelen. En meestal heeft de andere ook geen zin in een depressief persoon, die alleen maar over zijn/haar vreselijke leven kan praten, terwijl ze zelf misschien ook wel even iets kwijt willen.

Wat kan ik toch snel van onderwerp veranderen.. Maar om even terug te komen op verlegenheid. Welke oplossing is er voor? Eigenlijk is die er niet. Misschien gewoon accepteren, dat een mens niet altijd iets te vertellen heeft, alhoewel sommige aardig dichtbij komen!