Dagboek van Luca Brasi op 8 september …

Me, myself and I...yet again.

Tot enorme treurnis van mezelf en Florke de zatte goudvis begint ondergetekende volgens meneer Guinness van het gelijknamige boek nu in pole-position te liggen voor de felbegeerde titel van 'Most pathetic single-person ever'. Er komt maar geen einde aan die flauwe mop dat mijn vrijgezellenleven is... Laat ons rustig stellen dat mijn Baldrick-factor serieus gestegen is. Met desastreuse 'cunning-plans' als finishing touch. Zo zie ik het tenminste. Enige zwartgalligheid is mij niet vreemd, dank u wel..

Ik word er hoogstwaarschijnlijk in de ban van de Kerk voor geslagen maar toch... ik heb het zitten. En serieus. Klein probleempje : persoon in kwestie is niet vrij. Blijkt vriendin van kameraad te zijn... Dié had je niet zien komen hé !!! En ik bedoel geen 'flingske'. Nee patron, de hele rimram. Zweten, stotteren plus een rode kleurschakering op de kaken die je nooit in de Gamma zult vinden ! Ik zou voor de honderdste keer Lotti-gewijs 'Waarom ik ?' kunnen kwelen. Ik zou ook gewoon open kaart kunnen spelen. En overladen worden met alle zonden van Israël. Plus bijhorende lijfstraffen...

Ik ga het verbijten. En gewoon op afstand blijven. Ook al blijft het spoken tussen mijn oren.. Daarom hààt ik die feelgood-movies waarin exact dezelfde situatie speelt, maar op het einde iedereen volmaakt gelukkig wordt.. 'Hey, please go ahead, take away my girlfriend !' En ze alledrie bij een ondergaande zon nog wat staan te frisbeeën in Central Park. Forget it.

Je leest weleens dat je je gevoelens moet kenbaar maken. En dat de persoon er dan in eer en geweten moet mee omgaan. 'k Geloof er niks van. Je zet daarmee een relatie onder druk en dat valt nooit goed te praten. No way.

Als klap op de vuurpijl moet ik eerlijkheidshalve melden dat dit niet de eerste keer is. 'k Heb het nog al meegemaakt. Zou er dan toch ergens iets schelen met mijn 'normen en waarden' ??? Niet dat ik er ooit gevolg aan heb gegeven. Dààr ben ik veel te laf voor. Neuh... laat mij maar zitten in mijn hoekje. Lekker knus.
Snif.

Ik ben net voor de -tigste keer aan 'Liefde in tijden van Cholera' begonnen. Kwestie van aan iets anders te denken nietwaar. Ben benieuwd of meneer Marquez kan verwoorden hoe ik me nu voel. De soundtrack hoef ik alvast niet meer bijeen te zoeken : dat gaat van 'Every breath you take' tot 'Pretty Vacant'. Uitgevoerd door de Wiener Sangerknaben. Met bronchitis.

Ik kan enkel hopen dat het heel rap voorbijgaat. Maar dat zal iets anders worden...

A proxima Dinges.